$ΤΟΥ ΑΙΓΑίΟΥ ΤΑ Ν€Ρά, ΠάΝ€ όΛΑ ΑΡΙ$Τ€Ρά...

(26)_X€ΣΤΟΡΙ-A$$ ΠΡΕΛΟΥλούΔΙΟΝ - Η ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΒΙΑ

€.K.T.AKT€$ αρχ€iΔΗ$€i$ - 417

ΠΟΡΝΟΔΟΞίΑ$$ πουτΑΝΑΓΝΩ$ΜΑ - Βυζαντινή Ιερά Εξέταση (μέρος 7)

Βυζαντινή Ιερά Εξέταση

Μέρος  Έβδομο

Παντός Είδους Καύσεις, Διωγμοί και Καταστροφές

Στη Βυζαντινή «Ιερά Εξέταση» ανήκουν και οι συχνές καύσεις αρχαίων

βιβλίων ή βιβλίων αιρετικών ή όσων άλλων βιβλίων δεν άρεσαν στους

χριστιανούς ειδήμονες του Βυζαντινού κράτους. Τεράστιες πυρές

οργανώνονταν σε δρόμους, πλατείες και στάδια πόλεων όπου υπέρογκοι σωροί

βιβλίων γίνονταν παρανάλωμα, προς δημόσια τέρψη πολλών φανατικών και

λύπη άλλων μορφωμένων παρευρισκομένων. Οι πυρές αυτές άρχισαν με τον

αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄ τον Μέγα, τον επίσκοπο Αλεξανδρείας Θεόφιλο, τον

Ιωάννη Χρυσόστομο στην Κωνσταντινούπολη και συνεχίστηκαν αργότερα με τον

ιερό Φώτιο (9ος αιών) στην Κωνσταντινούπολη. Το ότι στην Μυριόβιβλό του

διέσωσε μερικές δεκάδες αρχαίων βιβλίων (τα πολύ περισσότερα υπόλοιπα

που συμπεριέλαβε είναι χριστιανικά) δεν τον απαλλάσσει από το βαρύτατο

έγκλημά του, την καύση δηλαδή χιλιάδων αρχαίων βιβλίων. Μεταξύ αυτών

ήταν και το σύγγραμμα του Ιστορικού Ιούστου του Γαλιλαίου, το οποίο

έκαψε επειδή ο Ιούστος δεν ανέφερε τίποτα για τον Ιησού Χριστό, πράγμα

που εξόργισε τον Φώτιο. Με εντολή του Θεοδοσίου Β΄ του Μικρού το +448

καίγονται συστηματικά όλα τα βιβλία τα οποία αντιτίθενται με οποιοδήποτε

θεμιτό τρόπο στον Χριστιανισμό. Τότε κάηκε συστηματικά και το

δεκαπεντάτομο σύγγραμμα του Πορφυρίου «Κατά Χριστιανών». Νόμος

αποκεφαλισμού εκδίδεται για όποιον συλλαμβανόταν να το κατέχει κρυφά

(αφού φανερά ήταν αδύνατον). Αποτέλεσμα: Ανεξαρτήτως περιεχομένου

απωλέσθηκαν πάρα πολλά αρχαία βιβλία. Όσα επέζησαν είναι μόνο το ένα

στις δέκα χιλιάδες, κατά τις εκτιμήσεις των ειδικών. Από τις πληροφορίες

που μας παρέχει ο ελληνίζων διανοούμενος Μιχαήλ Ψελλός (+1018-1078),

υπολογίζομε ότι την εποχή του Ιερού Φωτίου (9ος αιών) υπήρχαν δέκα φορές

περισσότερα βιβλία αρχαίων από όσα έχουμε εμείς σήμερα στα χέρια μας. Η

απώλεια των βιβλίων αυτών έγκειται στις συχνές δημόσιες καύσεις βιβλίων

που εκτελούσε ο ίδιος ο Φώτιος και οι όμοιοί του στην νοοτροπία

συνεργάτες και διάδοχοί του, και στην δήωση της Κωνσταντινουπόλεως από

τους σταυροφόρους το +1204. Ο ελληνίζων μαθητής του Ψελλού, Ιωάννης

Ιταλός (+1025-1090), αναθεματίστηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία και στο

τέλος δολοφονήθηκε από κάποιους που η ταυτότητά τους παραμένει

αδιευκρίνιστη. Δεν πρέπει να λησμονούμε επίσης και τη γενική ερείπωση

και καταστροφή όλων των αρχαίων οικοδομημάτων, μνημείων, έργων τέχνης,

βιβλιοθηκών, σχολών, κλπ. Από την ισοπέδωση του Σεραπείου και την

καταστροφή της εντός αυτού βιβλιοθήκης από τον επίσκοπο Θεόφιλο στην

Αλεξάνδρεια το 385 με τις «ευλογίες» του Ιωάννου Χρυσοστόμου, μέχρι την

καταστροφή του Ναού της Αρτέμιδος στην Έφεσο και πάλι με τις ευλογίες

του Χρυσοστόμου και την καταστροφή πολλών αριστουργημάτων της γλυπτικής,

ζωγραφικής, αρχιτεκτονικής, το κλείσιμο των μορφωτικών σχολών ο αρχαίος

ελληνορωμαϊκός πολιτισμός έφτασε ως εμάς, σίγουρα, κατά πολύ φτωχότερος.

Το γενικό σύνθημα των φανατικών χριστιανών ήταν «ες έδαφος φέρειν»!

Το έτος 415 περίπου ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Κύριλλος φανάτισε τους

οπαδούς του, οι οποίοι με αρχηγό τον Πέτρο, τον αναγνώστη της Εκκλησίας

του Αγίου Ιωάννου της Αλεξανδρείας απήγαγαν και βασάνισαν την μαθηματικό

και φιλόσοφο, την πανέμορφη Υπατεία (+370-315). Τα κατακρεουργημένα μέλη

του σώματός της τα παρέδωσαν στην πυρά Ο Ιουστινιανός κλείνει οριστικά

την Ακαδημία του Πλάτωνος το έτος +529 και όσοι από τους καθηγητές της

γλίτωσαν την σφαγή (επτά τον αριθμόν) διέφυγαν την νύχτα στην αυλή του

βασιλέως της Περσίας Χοσρόη. Η βαρβαρότητα των φανατικών χριστιανών και

του εμπαθούς, θεολόγου αυτοκράτορα Ιουστινιανού υπήρξε μεγάλη.

Ιεροί Πόλεμοι, Μοναχοί, Εικονομαχία, Αιρετικοί, Απώλεια Περιοχών.

Στην ιστορία του Βυζαντίου και της ανατολικής ορθοδόξου χριστιανικής

εκκλησίας ανήκουν και πολυάριθμοι, πολύνεκροι και τρομακτικής αγριότητας

ιεροί εμφύλιοι πόλεμοι, εσωτερικοί πόλεμοι λόγω θρησκευτικών ή

φιλοσοφικών πεποιθήσεων. Πιο συγκεκριμένα συναντούμε σφαγές, διωγμούς,

δολοφονίες και αναθεματισμούς κατά των διαφόρων χριστιανών αιρετικών από

τους ορθοδόξους, ασταμάτητους εξοντωτικούς διωγμούς εναντίον των

ελληνιζόντων και των παραδοσιακών θρησκειών είτε στις πόλεις είτε στην

ύπαιθρο, ισοπέδωση του αρχαίου κόσμου, την αγριότατη ιστορία δύο αιώνων

εικονομαχίας. Σ’ αυτά τα δεινά προστίθενται και τα εξής: Αυθαιρεσίες,

μηχανορραφίες και εκβιασμοί παντός είδους, υπέρμετρη κατασπατάληση

ανθρωπίνου δυναμικού, πλούτου και εδαφών για τις εκκλησίες και τα

μοναστήρια, αναθέματα, κλπ. Ο ρήτορας Λιβάνιος προς το τέλος του 4ου

αιώνα είχε προτείνει στους χριστιανούς ηγεμόνες, αντί να καταστρέφουν τα

αρχαία κτήρια να τα αναμορφώσουν κατά τις παρούσες ανάγκες και να τα

χρησιμοποιούν. Δυστυχώς η πρότασή του δεν έλαβε την πρέπουσα προσοχή.

Αυτές οι «πληγές» και οι αγριότητες συνεχίζονταν ακόμα και επί Κομνηνών,

τον 11ο και 12ο αιώνα, και σε διαφόρους βαθμούς μέχρι και την άλωση της

Πόλεως από τους Οθωμανούς. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε δύο παραδείγματα:

(1) Μνημονεύουμε τους πλείονες των 300 Πελοποννησίους, οι οποίοι κατά

την ύστατη στιγμή, 88 χρόνια πριν την άλωση, έφτασαν στην

Κωνσταντινούπολη ως εθελοντές στρατιώτες για να βοηθήσουν στο να

απωθήσουν τους Τούρκους απ’ την Βυζαντινή επικράτεια. Η ορθόδοξη

εκκλησία και το πατριαρχείο τους θεώρησε αιρετικούς ως ελληνίζοντες,

τους αφόρισαν και διέταξαν να τους συλλάβουν και να τους πνίξουν στον

Βόσπορο. Τελικά, παρά την προστασία τους από την αυτοκρατορική φρουρά

και τον ίδιο τον πρωθυπουργό Απόκαυκο, οι φανατισμένοι ορθόδοξοι

χριστιανοί της Πόλεως και οι εκκλησιαστικοί παράγοντες όρμησαν εναντίον

τους και τους ανάγκασαν σε οπισθοχώρηση εντός του ναού της εκκλησίας του

παλατιού. Εκεί μέσα τους έσφαξαν όλους! Στην συμπλοκή φονεύτηκε και ο

πρωθυπουργός Απόκαυκος! (2) Μόλις 13 χρόνια πριν την άλωση η ορθόδοξη

εκκλησία και το πατριαρχείο υπέκυψε στους ανθενωτικούς και αθέτησε την

κανονική, οικουμενική σύνοδο τηs Bolognia – Ferrara, η οποία είχε

υπογραφεί τόσο από τις αρχές των δυτικών όσο και από τις αρχές των

ανατολικών. Έτσι δήλωσαν ότι προτιμούσαν «καλλίτερα το σαρίκι του

Τούρκου παρά την Τιάρα του Πάπα». Εκείνα τα χρόνια πολλοί ήταν αυτοί που

πίστευαν ότι η «υπέρμαχος στρατηγός» θα έσωζε την Πόλη. Η άλωση επήλθε

διότι όπως πίστευαν οι λαϊκοί Βυζαντινοί άνθρωποι τελικά: «Ήταν θέλημα

Θεού η Πόλη να τουρκέψει». Η τεμπελιά το βόλεμα και η διαφθορά πολλών

χιλιάδων ικανών νέων εντός των μοναστηριών με αποτέλεσμα την ανυπαρξία

ικανού στρατού και υπηρεσιών, η θρησκοληψία και μοιρολατρία, η

καταρράκωση της οικονομίας, η αβάσταχτη φορολογία, η κάθε είδους

διαφθορά, ο ηθικός ξεπεσμός, η μηχανορραφία, οι δολοφονίες, οι

προδοσίες, η δημιουργία τρομερών διαχρονικών μισών, ερίδων, διχοστασιών

μεταξύ αντιπάλων και αδικηθέντων, κλπ., όλα αυτά τα συνεχή και «μοιραία»

προβλήματα ρήμαξαν το βυζαντινό κράτος κοινωνικά, ηθικά, οικονομικά,

στρατιωτικά, αποδεκάτισαν τους πληθυσμούς του, μίκρυναν σταδιακά την

έκταση του και τελικά επέφεραν την πλήρη καταστροφή και υποταγή του σε

αλλόφυλους και αλλόθρησκους. Φέρ’ ειπείν, η διαμάχη των Ορθοδόξων με

τους Νεστοριανούς κράτησε επί πολλά έτη. Όταν η Συρία χανόταν από το

κράτος και έπεφτε στα χέρια των Αράβων (7ος αιών) στην Κωνσταντινούπολη

είχαν ακόμα σαν επίμαχο θέμα τους και διαφωνούσαν έντονα γι’ αυτό, το τι

θα γίνει με τους Νεστοριανούς. Ο Νεστόριος ως γνωστόν εξέφρασε την άποψη

ότι ο «Λόγος» εισήλθε εις το κύημα της παρθένου Μαριάμ όχι κατά την

σύλληψη αλλά κατά την γέννηση και ότι η ανθρώπινη φύση του Ιησού ήταν

επέκταση της θεϊκής φύσεως του.

Η Χρονογραφία του Πορφυρογέννητου περιγράφει με πολλές φρικιαστικές,

πραγματικά, λεπτομέρειες μέρος από τον απολογισμό της εικονομαχίας και

της νίκης των εικονολατρών ή της τελικής νίκης της Ορθοδοξίας. Τα έργα

και οι ημέρες, όπως περιγράφονται στους σχετικούς βίους του Αγίου

Πορφυρίου στη Γάζα, των Αγίων Τύχωνος και Επιφανίου στην Κύπρο, του

Αρμενίου Νίκωνος του «Μετανοείτε» στην Πελοπόννησο, του Καππαδόκη Αγίου

Μελετίου στην Αττικο-Βοιωτία, του Οσίου Χριστοδούλου στα νησιά του

Νοτίου Αιγαίου, αποκαλύπτουν ένα πνεύμα αρκούντως φανατικό και

μισαλλόδοξο, ενδεικτικό της σκληρότητας και της έλλειψης ανοχής στη

διαφορετικότητα που χαρακτήριζε και χρωμάτιζε την εποχή τους. (Βλ. Επαμ.

Ι. Σταματιάδου, Οι Καταλανοί εν τή Ανατολή, Βιβλι-οθήκη Ιστορικών

Μελετών 32, 1869. ).

(συνεχίζεται...)

Τούρκοι Γ€ρμανοί και ΝΑΤΟ, κι €χω το Μ@υ...νί Τριχάτο!!!

Κι €τ$ι η Ζωή Δι€κόπη, $την... "$T-€νωμ€νη €υρώπη"!!!

(74) Ξ€$_Χi$TORY CHANN€λλΑ$$ - ΑΔΙΑΦΘΟΡΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ 13

€.K.T.AKT€$ αρχ€iΔΗ$€i$ - 416

ΠΟΡΝΟΔΟΞίΑ$$ πουτΑΝΑΓΝΩ$ΜΑ - Βυζαντινή Ιερά Εξέταση (μέρος 6)

Βυζαντινή Ιερά Εξέταση

Μέρος  Έκτο

Άλλα Βασανιστήρια και η Σιδηρά Προσωπίδα

Τα βυζαντινά, όπως και τα προγενέστερα ρωμαϊκά βασανιστήρια τα οποία

αποτελούσαν και τον άμεσο πρόγονό τους, περιελάμβαναν κάθε προσβολή,

κακοποίηση και εξόντωση του ανθρωπίνου σώματος. Αυτά ήταν:

Αποκεφαλισμός, κάψιμο στην πυρά, απαγχονισμός, στραγγαλισμός,

λιθοβολισμός, ψήσιμο στη θράκα, γδάρσιμο, καταποντισμός σε ποτάμια ή στη

θάλασσα πολλές φορές εντός ραμμένων σάκων γεμάτων με φίδια, ανάποδη

σταύρωση, θανάτωση με βραστό νερό ή καυτό λάδι ή υπέρθερμη πίσσα,

παλούκωμα, εγκαύματα με πυρωμένα σίδερα, δηλητηρίαση, τύφλωση,

ακρωτηριασμός, αποκοπή ρινός, ωτίων, γλώσσης, γεννητικών οργάνων (ο όρος

ήταν καυλοτόμησις) πολλές φορές μετ’ εμπηγμού αιχμηρών αντικειμένων μέσα

στην τομή, ευνουχισμός, διαπόμπευση, ο επί δημοσίας θέας δι’ αιμορραγίας

θάνατος, στρεβλώσεις, εξαρθρώσεις, δουλεία, ισόβια κάτεργα σε λατομεία

και καταναγκαστικά έργα, ισόβια εξορία, ισόβια κράτηση εντός μοναστηριών

και άλλα. Ένα παράδειγμα μεταλλικού οργάνου βασανισμού ανάμεσα στα άλλα

ήταν η σιδηρά προσωπίδα. Αυτή «ερυθροπυρούτο» και κατόπι ετίθετο για

μικρό χρονικό διάστημα επί του προσώπου του βασανιζόμενου ατόμου. Αυτό

υφίστατο εγκαύματα δευτέρου ή τρίτου βαθμού τα οποία επουλώνονταν διά

δυσειδών ουλών, οπότε πλέον έφερε εις το διηνεκές το στίγμα του

«αιρετικού» ή ετεροδόξου. Υπήρχαν βεβαίως και διάφορα άλλα όργανα

βασανισμού όπως οι στρεβλωτήρες, οι εξαρθρωτήρες, τα σιδερένια νύχια, κλπ.

Σύγκριση με την Δύση

Στη Δύση η Ρωμαιοκαθολική Ιερά Εξέταση ήταν μία μέθοδος ηθικής και

φυσικής εξοντώσεως του ανθρώπου. Θεολογικά βασιζόμενη σε σχετικά χωρία

του Ιερού Αυγουστίνου επέβαλλε την υποχρεωτική σωτηρία της ψυχής του

αιρετικού και την απαλλαγή της από τα απειράριθμα και αιώνια μαρτύρια

της κολάσεως ή του καθαρτηρίου. Επί της πυράς, ο υπογράφων την

προσφερομένη ομολογία απολλύετο. Πρώτιστος σκοπός των ιεροεξεταστών ήταν

η καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και προσωπικότητος. Για

παράδειγμα, στην γνωστή περίπτωση του Τζιορντάνο Μπρούνο ειδικός για την

περίπτωση διορισθείς ιεροεξεταστής προσπαθούσε επί ένα έτος να τον

νουθετήσει και να του αποσπάσει ομολογία, υποσχόμενος την πλήρη υλική

και ηθική αποκατάστασή του, όπως συνέβη με τον Γαλιλαίο. Στον Ανατολικό,

Ορθόδοξο, Χριστιανικό, Βυζαντινό κόσμο και στην Ορθόδοξη Βυζαντινή Ιερά

Εξέταση ο νόμος του ίδιου του κράτους, των πατριαρχών, των συνόδων και

των επισκόπων προέβλεπε αδικήματα άξια βαρύτατων ποινών και δεν υπήρχε

χώρος ή περιθώριο ούτε για τους δηλωσίες.

Περί Αγίου Όρους και Σαμοθράκης.

Το όνομά του το όρος Άθως ή Άγιο Όρος το έλαβε από τον αρχαίο ιερό ναό

του Αθώου Διός. Το σημερινό « Άγιο Όρος» ήταν κατά την αρχαία εποχή

κέντρο θρησκευτικών σχολών και μυήσεως νεαρών παρθένων γυναικών, οι

οποίες αφού ελάμβαναν κατάλληλη κατάρτιση γινόντουσαν ιέρειες της Θεάς

Αρτέμιδος. Μετά την «αποφοίτησή» ή καλύτερα το πέρας της εκπάιδευσής

τους, τις έστελναν να υπηρετήσουν στους ναούς της Θεάς Αρτέμιδος σε

διάφορα μέρη της Μεσογείου. Στην πραγματικότητα σε ορισμένα μέρη των

θρησκευτικών σχολών δεν ήταν επιτρεπτό να εισέλθουν άνδρες. Η ιστορία

όμως αλλάζει τροπή με την πάροδο των χρόνων. Το γεγονός της «αλλαγής»

του Αγίου Όρους συνέβη το 324 μ.Χ.: Ο Μέγας Κωνσταντίνος με δική του

εντολή, το 324 μ.Χ., εκδιώκει τους γηγενείς κατοίκους, καταστρέφει τους

Ναούς, και διαλύει τις γυναικείες θρησκευτικές σχολές. Με το οικοδομικό

δε υλικό κτίζονται αργότερα τα σημερινά μοναστήρια, τα οποία διατηρούν

πλέον το «Άβατο» για τις γυναίκες. Υπάρχουν αρκετά βιβλία για το Άγιο

Όρος και το παραπάνω ζήτημα. Π.χ., το βιβλίο του Ιερομόναχου Σμυρνιωτάκη

«Το Άγιο Όρος», το βιβλίο «Οι Γνωστικοί» του Γάλλου ερευνητή “La

Carrierre”, κλπ.). Το ίδιο φαινόμενο φοβερής και καταθλιπτικής

καταστροφής συνέβη και στην Σαμοθράκη όπου τα ομώνυμα ή αλλιώς Καβείρια

μυστήρια λάμβαναν χώρα. Η εντολή της καταστροφής όλων των αρχαίων

κτισμάτων, έργων τέχνης, ιερών, ναών, τεμενών, κλπ. δόθηκε από το Μέγα

Θεοδόσιο τον 1ο το έτος +391. Η καταστροφή των ωραιότατων αρχαίων

κτηρίων, έργων τέχνης, περικαλλών ναών, τεμενών και πανέμορφων αγαλμάτων

ήταν μια ολοκληρωτική κατεδάφιση. Στην Σαμοθράκη την επί τούτου

καταστροφή ανέλαβε το ειδικώς διά τούτο δημιουργηθέν «τάγμα» των

«διωγμιτών», το οποίο αποβιβάστηκε στο νησί το έτος +392. Για να κάνουν

καλά τη δουλειά τους έφτιαξαν και ασβεστοκάμινα για να μετατρέπουν τα

μάρμαρα σε ασβέστη. Τέτοιος ήταν ο φανατισμός των νεοφώτιστων

χριστιανών, προ ολίγων ετών νομιμοποιηθέντων. Αυτού του είδους οι

καταστροφές συνεχίζονται σε ολόκληρη την Βυζαντινή επικράτεια ακόμα και

μετά τον 12 αιώνα. Π.χ. ο Όσιος Χριστόδουλος έλαβε εντολή από το Αλέξιο

Κομνηνό περί το έτος +1080 να μην αφήσει τίποτα αρχαίο που είχε

απομείνει όρθιο στα νησιά του Αιγαίου. Το έτος +1088 κατέστρεψε τον

αρχαίο Ναό της Αρτέμιδος στην Πάτμο για να χτίσει στη θέση του το

μοναστήρι του Ιωάννου του Θεολόγου. Οι καταστροφές και οι κατεδαφίσεις

αρχαίων κτισμάτων συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό στη Γάζα, την Κύπρο, την

Αίγυπτο, την Συρία, τον Λίβανο, την Μικρά Ασία, την Αθήνα, την Ιταλία, κλπ.

Περί Σκυθοπόλεως

Στο τρίτο μέρος του βιβλίου Πάπισσα Ιωάννα, ο συγγραφέας Εμμανουήλ

Ροΐδης καταγγέλλει το «σφαγείο» της Σκυθοπόλεως (μία από τις πόλεις της

Δεκαπόλεως εντός του σημερινού Ισραήλ) το οποίο άρχισε επί Κωνσταντίνου

και λειτουργούσε κανονικώς επί Ουάλεντος, Ουαλεντιανού και Θεοδοσίου Α΄

του «Μεγάλου». Τελείωσε επί Θεοδοσίου Β΄ του μικρού. Η Σκυθόπολις ήταν ο

τόπος συγκεντρώσεως απ’ όλα τα μέρη της αυτοκρατορίας των ελληνιζόντων

και φιλοσοφούντων και της εξοντώσεώς τους διά μέσων βασανισμού. Πάρα

πολλοί βέβαια είχαν την καλή τύχη να πεθάνουν καθ’ οδόν! Ο Ροΐδης

βασίζεται στις μαρτυρίες των: Σωζομενού, Ζωσίμου, Λιβανίου και Αμμιανού

Μαρκελλίνου. Π.χ., περί Σκυθοπόλεως ο Αμμιανός Μαρκελλίνος γράφει: «Η

λατρεία των Διοσκούρων κηρύσσεται εκτός νόμου θεωρηθείσα ως… «μαγική»,

θανατώνονται με την κατηγορία της... «μαγείας» οι ιερείς της και

κλείνονται όλα τα Ιερά της. Στην Σκυθόπολη της Συρίας, παλαιά πρωτεύουσα

της Ρωμαϊκής Δεκαπόλεως, στήνονται τα πρώτα «στρατόπεδα θανάτου»,

οργανωμένα δηλαδή κέντρα βασανισμού και θανατώσεως των καταδικασθέντων

Εθνικών: «...και από τα πιο απομακρυσμένα σημεία της Αυτοκρατορίας

σέρνονταν δεμένοι με αλυσίδες αμέτρητοι πολίτες κάθε ηλικίας και κάθε

κοινωνικής τάξεως. Και από αυτούς πολλοί πέθαιναν στη διαδρομή ή στις

κατά τόπους φυλακές. Και όσοι κατόρθωναν να επιζήσουν, κατέληγαν στη

Σκυθόπολη, μία απόκεντρη πόλη της Παλαιστίνης, όπου είχαν στηθεί τα

όργανα των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων» γράφει ο ιστορικός Αμμιανός

Μαρκελλίνος, ενώ στο ίδιο σημείο της συγγραφής του (ΙΘ, 12) τονίζει ότι

«αρκούσε να κατηγορηθεί κάποιος από κακόβουλο ρουφιάνο ότι φορούσε

αποτρεπτικό φυλακτό ή ότι κάποιος τον είδε να κάθεται κοντά σε αρχαίους

τάφους ή ερείπια για να καταδικασθεί σε θάνατο ως ειδωλολάτρης ή

νεκρομάντης». Στα «στρατόπεδα θανάτου» της Σκυθοπόλεως θα δράσουν οι

«ιεροεξεταστές» Μόδεστος (αντικαταστάτης του Επάρχου του Πραιτωρίου

Ερμογένους του Πόντου, ο οποίος είχε κριθεί... «ελαστικός» και...

«ανεκτικός») και Παύλος «Ταρταρεύς» (ένας εξαιρετικά φανατικός και

βίαιος χριστιανός, πρώην εκπαιδευτής μονομάχων).

Σε εκείνους ακριβώς τους τρομερούς καιρούς θα βασανισθούν ή εξορισθούν,

ανάμεσα σε άλλους, και οι Σιμπλίκιος Φιλίππου (πρώην Έπαρχος Αιγύπτου

και Ύπατος), Παρνάσιος ο Αχαιός (Έλλην εκ Πατρών, πρώην Έπαρχος

Αιγύπτου), καθώς και ο υπέργηρος φιλόσοφος Δημήτριος Κύθρας (με την

κατηγορία ότι απλώς θυσίαζε στους Θεούς).

(συνεχίζεται...)

€ΚΑΝΑ ΤΟΝ... Π€ΙΡΑΙά, $ΤΟΥ$ ΚΙΝ€ΖΟΥ$ ΔΩΡ€ά!!!