UpGraph
Δευτέρα 28 Μαρτίου 2016
ΠΟΡΝΟΔΟΞίΑ$$ πουτΑΝΑΓΝΩ$ΜΑ - ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΙΣ ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΙΝ (μέρος 4)
Μέρος Τέταρτο
Παρακοιμώμενος του αυτοκράτορα
Οταν ο Βασίλειος γύρισε
απ' την Πάτρα στην Κωνσταντινούπολη ξαναμπήκε στην υπηρεσία του Θεοφιλίτση,
οπότε δύο απρόοπτα περιστατικά τον έφεραν σ' επαφή με τον αυτοκράτορα Μιχαήλ
Γ΄. Ο αυτοκράτορας ήταν Εβραϊκής καταγωγής, ανίκανος, βωμολόχος, διεφθαρμένος
και μέθυσος· με αυτό το προσωνύμιο έμεινε γνωστός στην Ιστορία: Μιχαήλ Γ΄ ο
Μέθυσος. Ο Μιχαήλ διασπάθιζε σε γελοία έξοδα το δημόσιο χρήμα. Διοργάνωνε με το
επιτελείο του όργια, τα οποία ξεκινούσαν με γελωτοποιούς και μίμους, αλλά
κατέληγαν σε ακρωτηριασμούς ανυπόπτων πολιτών, θανατικές εκτελέσεις κ.λπ.. Ο
Πατριάρχης Φώτιος εύρισκε πολύ αστείες τις διασκεδάσεις του αυτοκράτορα και
πρόθυμα τον συναγωνιζόταν στο τραπέζι πίνοντας περισσότερο κι απ' τον ίδιο.
Σε ένα τέτοιο όργιο ο
Βασίλειος πάλαιψε και νίκησε έναν -ανίκητο εως τότε- Βούλγαρο παλαιστή. Λίγες
μέρες αργότερα κατάφερε να δαμάσει και ένα ωραιότατο άλογο, που κάποιος
επαρχιακός διοικητής είχε στείλει στον Μιχαήλ και κανένας δεν μπορούσε να
καβαλήσει. Ο βασιλιάς, ο οποίος αρεσκόταν τόσο στην παρέα γυναικών, όσο και
ανδρών, κατάμαγεμένος απέσπασε από τον Θεοφιλίτση αυτό το όμορφο παλληκάρι, που
ήταν τόσο καλός ιπποκόμος και τόσο ρωμαλέος παλαιστής, τον κατέταξε στους
δικούς του ιπποκόμους και του έδωσε το αξίωμα του πρωτοστράτωρα.
Όταν αργότερα ο Σκύθης
ευνούχος παρακοιμώμενος του Μιχαήλ καθαιρέθηκε τη θέση του -ύστερα από πρόταση
του Βάρδα- κατέλαβε ο Βασίλειος, τον οποίο άλλωστε ο Μιχαήλ λάτρευε. Δεν κουραζόταν
να λέει, πως μόνον αυτός ήταν ένας υπηρέτης πιστός και αφοσιωμένος.
Δακτύλιος του Βασιλείου ως παρακοιμώμενου.
Ο παρακοιμώμενος ήταν
αξίωμα στη βασιλική αυλή του Βυζαντίου. Προήλθε από το γεγονός, ότι ο
αξιωματούχος αυτός κοιμόταν πρό της θύρας του βασιλικού κοιτώνα. Η άμεση σχέση
του παρακοιμώμενου με τον βασιλιά εξηγεί, γιατί έλαβε το αξίωμα αυτό τόση
μεγάλη σημασία. Ήταν πολλές περιπτώσεις, που οι παρακοιμώμενοι εκτελούντες
καθήκοντα άμεσου βοηθού του βασιλιά για την άσκηση της εξουσίας ήταν αυτοί, που
ουσιαστικά κυβερνούσαν το βυζαντινό κράτος.
Τη θέση του
παρακοιμώμενου ασκούσαν -για ευνόητους λόγους- ευνούχοι. Στην περίπτωση όμως,
του διεφθαρμένου αυτοκράτορα Μιχαήλ η κατάληψη της θέσης του
παρακοιμώμενου από τον σφριγηλό ερωτικά και όμορφο Βασίλειο ήταν η πλέον
ενδεδειγμένη.
Αίμα, ηδονή, θάνατος
Αργότερα, ο Μιχαήλ
πάντρεψε τον ευνοούμενό του με την ερωμένη του, την Ευδοκία Ιγγερίνα, η οποία
ήταν πολύ όμορφη και ο Μιχαήλ την είχε αρκετά χρόνια ερωμένη. Την έδωσε -λένε-
στο Βασίλειο με τη συμφωνία πως οι σχέσεις Μιχαήλ - Ευδοκίας θα εξακολουθούσαν.
Η σύμβαση φαίνεται πως τηρήθηκε τόσο καλά, πού οι αμερόληπτοι χρονογράφοι
αναγνωρίζουν τον Μιχαήλ σαν πατέρα τών δύο πρώτων παιδιών του Βασιλείου
(Κωνσταντίνου και Λέοντος - μετέπειτα αυτοκράτορα.)
Οι παλατιανοί
συγγραφείς πιο διακριτικοί φυσικά, γύρω άπό ένα τόσο λεπτό ζήτημα, προσπάθησαν
αντίθετα να εξυμνήσουν, όχι μόνο την ομορφιά και τη χάρη της Ευδοκίας, μα ακόμα
και τη σύνεση και την αρετή της. Όμως, κι αυτή ακόμα η επιμονή τους δείχνει
πως υπήρχε κάπου ένα νευραλγικό σημείο, κάπως ενοχλητικό για τη Μακεδονική
δυναστεία. Μονάχα ο Βασίλειος φαίνεται πως συμβιβάστηκε άκοπα με αυτή τη
δύσκολη κατάσταση. Είχε άλλωστε και τον τρόπο να παρηγορηθεί. Ήταν ερωμένος της
Θέκλας, της αδελφής του αυτοκράτορα και ο Μιχαήλ έκλεινε τα μάτια του μπροστά
σ' αυτό το σύνδεσμο, όπως και ο Βασίλειος έκλεινε τα δικά του μπροστά στη μοιχεία
της γυναίκας του. Έτσι λοιπόν όλοι αυτοί αποτελούσαν την πιο όμορφη
οικογένεια, που μπορεί κανείς να φαντασθεί.
Όταν ο Βασίλειος διείδε,
ότι ο Καίσαρας Βάρδας αποτελούσε εμπόδιο στις φιλοδοξίες του τον συκοφάντησε
στον αυτοκράτορα και τελικά με συνεργό τον γαμπρό του Βάρδα, Συμβάτιο, τον
σκότωσε. Το πτώμα του Βάρδα μπροστά στα μάτια του αδιάφορου ή ανίσχυρου
αυτοκράτορα κομματιάστηκε, ενώ οι όρχεις του κρεμάστηκαν σε κοντάρι και τους
γυρόφερναν για θέαμα. Ο Πατριάρχης Φώτιος, σαν καλός αυλικός, έσπευσε να
συγχαρεί τον αυτοκράτορα, που ξέφυγε από τόσο μεγάλους κινδύνους. Ο Βασίλειος
ήταν τώρα ο νικητής και ο Μιχαήλ την ημέρα της Πεντηκοστής της 26ης Μαίου 866,
τον ανακήρυξε συμβασιλέα.
Η ευγνωμοσύνη δέν ήταν η
χαρακτηριστική αρετή του Βασιλείου. Επειδή οι χθεσινοί του συνένοχοι και
ιδιαίτερα ο Συμβάτιος του ζητούσαν απαιτητικά το μερίδιο τους από την εξουσία
και τις τιμές, αφού τώρα πια του ήταν άχρηστοι τους έδιωξε χωρίς κανέναν
ενδοιασμό και όταν οι δυσαρεστημένοι εστασίασαν, ο Βασίλειος τιμώρησε αυστηρά
την ανταρσία τους. Τους έβγαλε τα μάτια και αφού έκοψε το δεξί χέρι του
Συμβάτιου και τη μύτη ενός άλλου συνεργάτη του, τους εξόρισε.
Ο Μιχαήλ, που συνέχισε
τα μεθύσια και τις διασκεδάσεις και «ξόδευε τους θησαυρούς του Κράτους
σκορπίζοντας το χρήμα με το φτυάρι με κίναιδους, οργανοπαίκτες, χορεύτριες κι
ένα πλήθος από ακόλαστους ανθρώπους», ήταν τώρα το τελευταίο εμπόδιο, που
είχε απομείνει στον Βασίλειο στην προσπάθειά του για αναρρίχηση στον
αυτοκρατορικό θρόνο. Έτσι, στις 23 Σεπτεμβρίου του 867, ύστερα από ένα ακόμα
μεθύσι του Μιχαήλ σε δείπνο στό παλάτι του Αγίου Μάμαντα ο Βασίλειος με τους
συνεργάτες του δολοφονούν τον Μιχαήλ· πρώτα του κόβουν και τα δύο χέρια κι
ύστερα τον ξεκοιλιάζουν χύνοντας τα εντόσθιά του στο πάτωμα.
Παραμερίζοντας όλα τα εμπόδια
που τον χώριζαν από τό θρόνο, ο Βασίλειος ήταν αυτοκράτορας. Πρώτη του φροντίδα
ήταν να εγκαταστήσει στα διαμερίσματα της νόμιμης αυτοκράτειρας τη γυναίκα του,
την Ευδοκία Ιγγερινή, που ως την τελευταία στιγμή ήταν η ερωμένη του Μιχαήλ Γ΄,
αν και είχε δώσει το λόγο του στη Θέκλα. Λίγα χρόνια αργότερα, απόκτησε
μάλιστα απ' αυτήν ένα γιό, που ήταν το πρώτο νόμιμο παιδί του, και ύστερα,
άλλες τέσσερες θυγατέρες (τις έβαλε σε μοναστήρι, προκειμένου να τις
αποκαταστήσει.) Βλέπουμε πώς την ψυχή του Αρμένιου χωριάτη, που είχε μείνει
χυδαία, στο βάθος της δεν τη δυσκόλευαν τέτοιες μάταιες λεπτότητες.
Κατά τη διάρκεια της
βασιλείας του γνωρίζοντας την επιρροή και δύναμη, που είχαν οι καλόγεροι έκτισε
περί τα εκατό μοναστήρια, τους ενίσχυε συνεχώς και τους κολάκευε. Εκείνη την
εποχή οι καλόγεροι έγιναν οι πιο αφοσιωμένοι και πιστοί στυλοβάτες της
μακεδονικής δυναστείας. Έπίσης ξόδεψε πολλά χρήματα για την ανακαίνιση,
τη διακόσμηση και το στολισμό με εικόνες του ναού των Αγίων Στεργίου και
Βάκχου, που αναφέρονται στις τελετές γάμων μεταξύ ανδρών
Ο Βασίλειος πέθανε το
886 σε ηλικία εβδομηντατεσσάρων ετών κατά τη διάρκεια κυνηγιού. Είναι πολύ
πιθανόν να δολοφονήθηκε, όπως ο Βάρδας κι ο Μιχαήλ, κι αυτός από συνωμοσία (βλ.
σχετική μελέτη του Vogt: "La jeunesse de Leon VI", στη "Revue
Historique", τ. 174, 1934) αν και βυζαντινές πηγές ισχυρίζονται, ότι
σκοτώθηκε από τα κέρατα ελαφιού (Λέων Γραμματικός, 262.)
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», Εκδοτική
Αθηνών.
Κ. Παπαρρηγόπουλου, «Ιστορία του Ελληνικού
Έθνους».
Γ. Κορδάτου, «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας».
Κ. Σάθα, "Μεσαιωνική
Βιβλιοθήκη".
Ι. Σκυλίτζη, «Χρονογραφία», εκδ. «Μίλητος»,
Αθήνα.
Βασίλιεφ, «Ιστορία της Βυζαντινής
Αυτοκρατορίας 324-1453», εκδ. «Μπεργαδή».
Καρόλου Ντίλ, «Βυζαντινές μορφές», εκδ.
«Μπεργαδή», Αθήνα, 1969.
Τζών Μπόσγουελ, «Γάμοι μεταξύ ανδρών»,
εκδ. «Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος», Αθήνα, 2004.
Εγκυκλοπαίδειες «Ήλιος», «Πάπυρος Λαρούς».
.
ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΓΙΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΟΜΟΦΥΛΩΝ
Από τη Βίβλο έως τις μέρες μας ...;
Από τη Βίβλο έως τις μέρες μας ...;
Παρουσιάζονται δειγματοληπτικά ορισμένες
χαρακτηριστικές περιπτώσεις ιερών ζευγαριών ατόμων ιδίου φύλου από την πλούσια
σχετική χριστιανική παράδοση.
(συνεχίζεται...)
Παρασκευή 25 Μαρτίου 2016
ΠΟΡΝΟΔΟΞίΑ$$ πουτΑΝΑΓΝΩ$ΜΑ - ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΙΣ ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΙΝ (μέρος 3)
Η αγάπη του Θεοφιλίτση για το Βασίλειο
Ο Βασίλειος ζητούσε επίμονα από το Νικόλαο
να τον συστήσει σε κάποιον από τους επισήμους, που γνώριζε. Ο αδελφός του
ηγούμενου, ένας γιατρός, είδε μια μέρα το Βασίλειο στο μοναστήρι, του φάνηκε
πολύ καλοφτιαγμένος και όμορφος και τον σύστησε σ' έναν πελάτη του, τον
Θεόφιλο, περισσότερο γνωστό με το προσωνύμιο Θεοφιλίτσης, συγγενή του κατέχοντα
τότε τον τίτλο του Καίσαρα, Βάρδα, και του ίδιου του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄.
Ο Θεοφιλίτσης ήθελε να έχει στην υπηρεσία
του ανθρώπους δυνατούς και ψηλόκορμους, που τους έντυνε με θαυμάσιες,
ολομέταξες φορεσιές. Του άρεσε να εμφανίζεται στον κόσμο μαζί μ' αυτούς τους
γίγαντες που τον συνόδευαν ("εις σπουδήν έχον γενναίους άνδρας και
ευειδείς και ευήλικας και επ'ανδρία μάλιστα και αρώμη σώματος διαφέροντας",
"Τheophanes Continuatus, 5.9, σελ. 225.) Μόλις ο γιατρός του μίλησε για το
Βασίλειο, θέλησε να τον δει, και γοητευμένος απ' το παράστημά του, τον πήρε
αμέσως για να φροντίζει τα άλογά του δίνοντάς του το αξίωμα του
πρωτοστράτωρα. Ο Θεοφιλίτσης αγαπούσε το Βασίλειο κάθε μέρα και
περισσότερο ("και ημέραν εξ ημέρας επί πλέον ηγαπάτο παρ'
αυτού".)
Ο δεύτερος γάμος του Βασιλείου με το γιό της πλούσιας χήρας
Ο Βασίλειος, έμεινε αρκετά χρόνια στο
σπίτι του Θεοφίλτση και σ' αυτό το διάστημα είχε μια περιπέτεια, που εξασφάλισε
οριστικά το μέλλον του. Κάποτε, που ο αφέντης του πήγε με κάποια αποστολή στην
Πελοπόννησο, ο Βασίλειος τον συνόδευσε σαν ιπποκόμος του, αλλά στο ταξίδι αρρώστησε
και αναγκάσθηκε να σταματήσει στην Πάτρα. Στο ναό του Αγίου Ανδρέα του
Πρωτοκλήτου γνωρίστηκε με ένα καλόγερο, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με μιά
πλούσια ώριμη χήρα, η οποία ήταν ίσως και γιαγιά και ονομαζόταν από το όνομα
του ανδρός της Δανιήλ, Δανιηλίδα.
Η περιουσία της Δανιηλίδας ήταν αφάνταστα
μεγάλη («πλούτη βασιλικά και όχι απλού ιδιώτη» μας λέει ο χρονογράφος.)
Είχε πολλούς δούλους, απέραντα κτήματα, κοπάδια αμέτρητα, εργοστάσια, όπου
γυναίκες ύφαιναν για λογαριασμό της υπέροχα μεταξωτά, θαυμάσια χαλιά, και εξαίσια
και λεπτά λινά. Το σπίτι της ήταν γεμάτο από πλούσια ασημένια και χρυσά σκεύη.
Στα σεντούκια της ήταν στοιβαγμένα λαμπρά φορέματα, οι κασέλες της ξεχείλιζαν
από βέργες σε πολύτιμα μέταλλα. Είχε ιδιόκτητο ένα μεγάλο μέρος της
Πελοποννήσου, και όπως λέει κάποιος ιστορικός, ήταν πραγματικά «η βασίλισσα
του τόπου».
Της Δανιηλίδας της άρεσε η πολυτέλεια και
η επίδειξη, της άρεσαν όμως και οι ωραίοι άνδρες. Έτσι κινήθηκε το ενδιαφέρον
της για το Βασίλειο, τον οποίο καλοδέχθηκε και τον περιποιήθηκε στο σπίτι της
αναπτύσσοντας σύντομα πολύ στενές σχέσεις.
Ο Βασίλειος νυμφεύτηκε τελικά το γιό της
χήρας, Ιωάννη. Το γεγονός πρέπει να είχε προξενήσει μεγάλη εντύπωση, καθ' ότι
αφ' ενός επιβεβαιώνεται από διάφορες ιστορικές πηγές κι αφ' ετέρου ο λόγιος και
αξιωματούχος της βυζαντινής αυλής, Ιωάννης Σκυλίτζης, έχει φιλοτεχνήσει δύο
εικόνες του γάμου στη "Χρονογραφία" του, μία από την εκκλησία και μία
από το γαμήλιο γεύμα.
Το γαμήλιο γεύμα. Στη
μέση διακρίνεται η μητέρα του Ιωάννη, Δανιηλίς, κι εκατέρωθεν αυτής το ζεύγος
των νεονύμφων· αριστερά ο Βασίλειος Α' και δεξιά ο Ιωάννης. [Οι χαρακτήρες
αναγνωρίζονται από τα ονόματα, τα οποία είναι γραμμένα από επάνω τους (Ιωάννου
Σκυλίτζη, «Χρονογραφία».)]
*
Όταν επί τέλους ο Βασίλειος αποφάσισε να
φύγει, η Δανιηλίς του έδωσε χρήματα, όμορφες φορεσιές, και τριάντα δούλους για
να τον υπηρετούν. Με όλα αυτά ο φτωχός ιπποκόμος έγινε ένας μεγάλος άρχοντας,
και μπόρεσε να παρουσιασθεί στον κόσμο και ν' αγοράσει και μερικά κτήματα στη
Μακεδονία.
Χρόνια αργότερα, όταν ο Βασίλειος έγινε
αυτοκράτορας πήρε τον Ιωάννη κοντά του δίνοντάς του το αξίωμα του
πρωτοσπαθαρίου, ενώ τη Δανιηλίδα, όταν τον επισκέφθηκε στην Κωνσταντινούπολη,
την υποδέχθηκε στα ανάκτορα της Μαγναύρας σα βασίλισσα και της παραχώρησε
επίσημα τον τίτλο της βασιλομήτορος.
Άλλο γάμο με άνδρα δεν έκανε ο Βασίλειος.
Θα ολοκληρώσουμε όμως, εν συντομία την ιστορία της ζωής του, προκειμένου να φανεί
ξεκάθαρα, ότι ο αγράμματος Βασίλειος καμμία πνευματική ανησυχία δεν είχε, ώστε
να κάνει πνευματικές ενώσεις, όπως παρουσιάζονται εξωραϊσμένα οι γάμοι του με
τους άντρες από ορισμένους χριστιανούς ιστορικούς. Παρέμεινε σε όλη του τη ζωή,
το ίδιο ανθρώπινο πλάσμα, το πρωτόγονο και άξεστο, με τα σκληρά και βάναυσα
ενστικτα και τα βίαια πάθη. Στάθηκε πάντα ένας συμφεροντολόγος, ένας άνθρωπος
με ταπεινή ψυχή, χωρίς κανένα ενδοιασμό και καμμιά λεπτότητα, χωρίς τιμή.
(συνεχίζεται...)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)